Poem #472

Poem #472

English Translation

Persian

I praise the Lord for Sultan Ahmad's reign

Just Sheikh Uways, the Ilkhan's noble strain.

اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ احمدِ

شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی

Khan son of Khan, King of the royal line

to call you 'World's Soul' is a truth divine.

خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد

آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

Unseeing eyes believe your fortune's ray;

Hail, you whom God has graced in such a way!

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد

مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

Should the moon rise and challenge your renown

your saintly might would split and cast it down.

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند

دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

Your fortune's glory steals all hearts away

from king and beggar alike, by night and day.

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

Conquer the Turks! Your horoscope commands

the might of Genghis and Khaghani's lands.

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست

بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

Though far in body, we lift the cup to you;

In spirit's journey, distance is untrue.

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم

بعد منزل نبود در سفر روحانی

No bud of joy bloomed in my Persian clay;

Hail Tigris! Hail Baghdad's wine-scented spray!

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت

حبذا دجله بغداد و می ریحانی

The head not bowed upon the Loved One's sill

shall wander lost, and find no peace or will.

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود

کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

Breeze, bring the dust from where my Love does dwell

to light my heart's eye with its mystic spell.

ای نسیم سحری خاک در یار بیار

که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

Share:

Cultural Context

US Interest Rank: 7/10. This is a panegyric poem to Sultan Ahmad, Sheikh Uways, Hasan Ilkhani. The poem contains extensive praise and references to historical figures. The Arabic phrase at the beginning adds cultural depth. The references to Khaghani, Changizkhani, and the Tigris of Baghdad add cultural depth. The poem's combination of praise and imagery makes it engaging, though panegyrics may be less universally appealing than love poetry.