Poem #470

Poem #470

LoveWisdom

English Translation

Persian

My chest is brimmed with pain, alas, the cure

my heart dies lonely, God! A friend secure?

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

Who finds repose beneath this spinning sky?

Cupbearer, wine! Let me a moment lie.

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟

ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

I showed the Wise my state; he laughed and said

'Hard day, strange work, a world of sorrow bred.'

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:

«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

I burned in patience' pit for that fair light

where is my Rustam in this Turkish night?

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

In Love's path, safety is the greatest bane

may that heart rot that seeks a cure for pain!

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست

ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

Self-lovers find no path in our domain

the traveler must burn, not seek for gain.

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست

رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

In this clay world, no human can be found

a new world must be built, a new man crowned.

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست

عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

Rise! Let us give our hearts to Samarkand

whence comes the scent of Mulyan's ancient land.

خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم

کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

What weighs Hafez's tear in Love's deep sea?

Seven oceans there but one dewdrop would be.

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

Share:

Cultural Context

US Interest Rank: 8/10. This poem expresses longing and wisdom. The verse about 'the king of the Turks being free from our state, where is Rustam?' is a powerful statement. The references to Rustam and Samarkand add cultural depth. The observation that 'the weeping of Hafez compares to what before the self-sufficiency of love, for in this sea shows seven seas a drop of dew' is a profound statement. The poem's combination of longing and wisdom makes it very engaging.