Poem #192

Poem #192

Love

English Translation

Persian

Why does my walking Cypress shun the glade?

Nor join the Rose, nor Jasmine in the shade?

سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

همدمِ گل نمی‌شود، یادِ سَمَن نمی‌کند

I plained of her dark tress in my despair

She said: 'That crooked one won't hear my prayer.'

دی گِلِه‌ای ز طُرِّه‌اش، کردم و از سرِ فُسوس

گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»

Since my heart wandered to her curling hair

It seeks no home, but stays a stranger there.

تا دلِ هرزه‌گَردِ من، رفت به چینِ زلفِ او

زان سفرِ درازِ خود، عزمِ وطن نمی‌کند

I plead before the arch of her eyebrow

But it is deaf to all I say or vow.

پیشِ کمانِ ابرویش، لابه همی کنم ولی

گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند

I wonder that the breeze, with all its grace

Makes not the dust like musk, where you do pace.

با همه عطفِ دامنت، آیدم از صبا عجب

کز گذرِ تو، خاک را، مُشکِ خُتَن نمی‌کند

When violets' tresses ruffle in the wind

My heart recalls the oath-breaker, unkind.

چون ز نسیم می‌شود، زلفِ بنفشه پُرشِکَن

وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمی‌کند

For her face, Heart leaves Soul to walk alone

Soul serves no Body, for her lane is known.

دل به امیدِ رویِ او، همدمِ جان نمی‌شود

جان به هوایِ کویِ او، خدمتِ تن نمی‌کند

O silver-limbed Cupbearer, pour the lees

Who would not be all mouth, such wine to seize?

ساقیِ سیم‌ساقِ من، گر همه دُرد می‌دهد

کیست که تن چو جامِ مِی، جمله دهن نمی‌کند؟

Do not destroy my honor with your slight

Clouds need my tears to make the pearl shine bright.

دستخوشِ جفا مَکُن، آبِ رُخَم که فیضِ ابر

بی‌مددِ سِرشکِ من، دُرِ عَدَن نمی‌کند

Hafez is slain by your coquettish art

The sword befits who takes no truth to heart.

کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیده‌پند

تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمی‌کند

Share:

Cultural Context

US Interest Rank: 7/10. This poem expresses longing and frustration. The verse about the beloved's tress saying 'This black crooked one, ear to me, does not do' is a striking image. The observation that the heart went to 'the curl of her tress' and doesn't intend to return to homeland is a poignant statement. The reference to the musk of Khotan adds cultural depth. The poem's combination of emotional expression and imagery makes it engaging.