Poem #149
English Translation
Persian
My heart takes no path but love of the moon-faced fair
I advise it from every door, but it takes no care.
دلم جز مِهرِ مَهرویان، طریقی بر نمیگیرد
ز هر در میدهم پندش، ولیکن در نمیگیرد
For God's sake, Advisor, speak of the cup and wine
for no better image takes in this mind of mine.
خدا را ای نصیحتگو، حدیثِ ساغر و مِی گو
که نقشی در خیالِ ما، از این خوشتر نمیگیرد
Come, rose-cheeked Saki, bring the wine so bright
for no better thought takes hold in our light.
بیا ای ساقی گُلرُخ، بیاور بادهٔ رنگین
که فکری در درونِ ما، از این بهتر نمیگیرد
I drink secretly, and people think it a book
wonder that this fire doesn't take the book in its nook!
صُراحی میکشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب! گر آتشِ این زَرْق در دفتر نمیگیرد
I'll burn this patched cloak one day, it's true
for the Wine-seller won't take it for a cup, nor do.
من این دَلقِ مُرَقَّع را، بخواهم سوختن روزی
که پیرِ مِی فروشانش، به جامی بر نمیگیرد
Friends find purity in Her ruby wine's grace
for naught but Truth takes form in that essence's place.
از آن رو هست یاران را، صفاها با مِی لَعلَش
که غیر از راستی نقشی، در آن جوهر نمیگیرد
Such a heart-stealing head and eye, you say 'Look away'?
Go, for this sermon takes no hold in my head today.
سر و چَشمی چُنین دلکَش، تو گویی چشم از او بردوز؟
برو کاین وعظ بیمعنی، مرا در سر نمیگیرد
The advisor of libertines wars with Fate's decree
I see his heart is narrow, unless the cup takes he.
نصیحتگویِ رندان را، که با حکمِ قضا جنگ است
دلش بس تنگ میبینم، مگر ساغر نمیگیرد
I laugh amidst weeping, for like a candle here
I have a tongue of fire, but it takes no ear.
میانِ گریه میخندم، که چون شمع اندر این مجلس
زبانِ آتشینم هست، لیکن در نمیگیرد
What a catch of my heart you made! I praise your eye
no one takes wild birds better, beneath the sky.
چه خوش صیدِ دلم کردی، بنازم چَشمِ مستت را
که کَس مُرغانِ وحشی را، از این خوشتر نمیگیرد
The word is of our need and Her disdain
what use is magic, Heart? It takes not in Her domain.
سخن در احتیاجِ ما و اِسْتِغنایِ معشوق است
چه سود افسونگری ای دل؟ که در دلبر نمیگیرد
I'll take that mirror one day, Alexander-wise
if this fire takes hold sometimes, or dies.
من آن آیینه را روزی، به دست آرَم سِکَنْدَروار
اگر میگیرد این آتش زمانی، ور نمیگیرد
Mercy, O Benefactor! For the dervish at your door
knows no other gate, takes no other path anymore.
خدا را رحمی ای مُنْعِم، که درویشِ سرِ کویت
دری دیگر نمیداند، رهی دیگر نمیگیرد
With this sweet verse, I wonder at the King
why he doesn't take Hafez in gold, everything.
بدین شعرِ ترِ شیرین، ز شاهنشَه عجب دارم
که سر تا پایِ حافظ را، چرا در زر نمیگیرد
Cultural Context
US Interest Rank: 8/10. This poem contains profound statements about love and devotion. The opening verse about the heart not taking 'a path' except 'the love of moon-faced ones' is a striking statement. The observation that 'other than truth, a design, in that essence, does not take' is a profound statement about authenticity. The verse about taking 'that mirror' 'Alexander-like' is a powerful reference to the legendary mirror. The poem's combination of philosophical depth and emotional expression makes it very engaging.
Related Poems
"O Cupbearer, circulate the cup and pass it, for love seemed easy at first but difficulties arose."
"If that Turk of Shiraz takes my heart in hand, **** I will give Samarkand and Bukhara for his Hindu mole."
"To the courtiers of the sultan, who will deliver this prayer? **** That in gratitude for kingship, do not drive the begg..."
"O cupbearer, arise and pour the cup, **** put dust on the head of the grief of days"